Φωνές λογικής από την απέναντι πλευρά

΄Αρθρο του Τούρκου δημοσιογράφου Engin Ardic στην εφημερίδα Sabah.
"Τούρκοι συµπατριώτες, σταµατήστε πιά τίς φανφάρες καί τίς γιορτές γιά τήν Άλωση, αρκετή ßία έχουµε δώσει στήν Ανατολή µε τίς πράξεις µας...
ΑΝ οργανωνόταν στην Αθήνα συνέδριο µε θέµα «Θα πάρουµε πίσω την Πόλη»…
ΑΝ έφτιαχναν µακέτα µε τα τείχη της πόλης και τους στρατιώτες µε τις πανοπλίες τους να επιτίθενται στην Πόλη… (όπως εµείς στην Τουρκία κάνουµε κάθε χρόνο!)
ΑΝ ένας τύπος ντυµένος όπως ο περίφηµος Έλληνας νικηφόρος και σχεδόν µυθικός Διγενής Ακρίτας έπιανε τον δικό µας Ulubatlι Hasan και τον γκρέµιζε κάτω…
ΑΝ ξαφνικά έµπαινε στην πόλη κάποιος ντυµένος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος πάνω σε ένα λευκό άλογο και δίπλα του άλλος ως Λουκάς Νοταράς, ως Γεώργιος Φραντζής κι έµπαιναν ως αντιπρόσωποι της πόλης… (όπως εµείς στην Τουρκία κάνουµε κάθε χρόνο!)
ΑΝ έφτιαχναν µια χάρτινη Αγία Σοφία που δεν είχε µιναρέδες αλλά Σταυρό…
ΑΝ έκαιγαν λιßάνι και έλεγαν ύµνους, θα µας άρεσε; Δεν θα µας άρεσε, θα ξεσηκώναµε τον κόσµο, µέχρι που θα καλούσαµε πίσω τον πρέσßη µας από την Ελλάδα.
Τότε, γιατί το κάνετε εσείς αυτό, κάθε χρόνο; Πέρασαν 556 χρόνια και γιορτάζετε (την Αλωση) σαν να ήταν χθες; Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ( µ΄ αυτές τις γιορτές πού κάνετε ) διακηρύσσετε σε όλο τον κόσµο ότι: «αυτά τα µέρη δεν ήταν δικά µας, ήρθαµε εκ εων υστέρων και τα πήραµε µε τη ßία». Για ποιο λόγο άραγε φέρνετε στη µνήµη µια υπόθεση 6 αιώνων; Μήπως στο υποσυνείδητό σας υπάρχει ο φόßος ότι η Πόλη κάποια µέρα θα δοθεί πίσω;
Μην φοßάστε, δεν υπάρχει αυτό που λένε µερικοί ηλίθιοι της Εργκενεκόν περί όρων του 1919. Μη φοßάστε, τα 9 εκατοµµύρια Ελλήνων δεν µπορούν να πάρουν την πόλη των 12 εκατοµµυρίων, και αν ακόµα την πάρουν δεν µπορούν να την κατοικήσουν. Κι οι δικοί µας που γιορτάζουν την Άλωση είναι µια χούφτα φανατικοί µόνο που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα.
Ρε σεις, αν µας πούνε ότι λεηλατούσαµε την Πόλη τρεις τρεις και τρεις νύχτες συνεχώς τι θα απαντήσουµε; Θα υπερασπιστούµε τον εαυτό µας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωµάτων ή θα αφήσουµε το θέµα στους ιστορικούς; Αντί να περηφανευόµαστε µε τις πόλεις που κατακτήσαµε, ας περηφανευτούµε µε αυτές που ιδρύσαµε, αν υπάρχουν. Αλλά δεν υπάρχουν. Όλη η Ανατολή είναι περιοχή µέ τήν ßία κατακτηµένη... Ακόµα και το όνοµα της Ανατολίας δεν είναι αυτό που πιστεύουν (ana=µανα, dolu=γεµάτη) αλλά προέχεται από την ελληνική λέξη η Ανατολή. Ακόµα και η ονοµασία της Ισταµπούλ δεν είναι όπως µας λέει ο Ebliya Celebi «εκεί όπου υπερτερεί το Ισλάµ» τραßώντας τη λέξη από τα µαλλιά, αλλά προέρχεται από το «εις την Πόλιν».
Εντάξει λοιπόν, αποκτήσαµε µόνιµη εγκατάσταση, τέλος η νοµαδική ζωή και γι’ αυτό ο λαός αγοράζει πέντε - πέντε τα διαµερίσµατα. Κανείς δεν µπορεί να µας κουνήσει, ηρεµήστε πια…Οι χωριάτες µας ας αρκεστούν στο να δολοφονούν την Κωνσταντινούπολη χωρίς όµως πολλές φανφάρες…".

Κούβα 1940 - Ελλάδα 2009

΄΄Οι ευγενείς στόχοι, στα χέρια των δημοκρατικών θεσμοθετημένων οργάνων - πολιτικά κόμματα, νομοθετικό σώμα, τύπος, δικαστικό σώμα και αστυνομία - εκφαυλίζονταν λόγω διαφθοράς. Μετά την αποχώρηση του Μπατίστα, λίγα είχαν αλλάξει σε πρακτικό επίπεδο. Η Κούβα περιοριζόταν από την ιθαγενή της κουλτούρα του αμιγίσιμο (amiguismo, από το amigo, φίλος) ή, αλλιώς, από τις οικονομικές και πολιτικές ΄΄φιλίες΄΄. Οι διασυνδέσεις άνοιγαν όλες τις πόρτες και η προστασία και η ευνοιοκρατία καθόριζαν την επιτυχία. Ο αμιγίσιμο αποτελούσε πηγή απίστευτου κυνισμού στην κουβανική κοινωνία. Η πρόοδος σου εξαρτιόταν από τους ποιούς γνώριζες. Η θέση ήταν πιο σημαντική από το επάγγελμα. Συμπιέζοντας την εξουσία και τις αποφάσεις στα χέρια κάποιων λίγων, ο αμιγίσιμο έκανε την Κούβα να ασφυκτιά οικονομικά και πολιτικά. ΄Ηταν μια κληρονομιά του διεφθαρμένου ισπανικού αποικιακού συστήματος αλλά ταυτόχρονα και αμιγώς κουβανικός, και δεν θα εξαφανιζόταν ποτέ ακόμα και στο πλαίσιο της επερχόμενης Επανάστασης.΄΄

''Τα παιδιά από το Ντολόρες'', Patrick Symmes.

Καίρια ανάλυση

΄Αρθρο από την ενότητα ΄΄Γνώμες΄΄ της 18/1/2009 στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ.
΄΄Oσοι παρομοιάζουν τις ταραχές του Δεκεμβρίου με τις κοινωνικές εξεγέρσεις που παρατηρούνται σε ευρωπαϊκές χώρες δεν λαμβάνουν υπόψη τους μιαν ουσιώδη διαφορά: ότι κύρια πηγή των εξεγέρσεων στις χώρες αυτές είναι η ανέχεια και περιθωριοποίηση ενός σημαντικού τμήματος της κοινωνίας, ενώ η διεκδίκηση του δικαιώματος της αξιοπρεπούς διαβίωσης κατά τις δικές μας ταραχές υπήρξε γεγονός δευτερεύον και δευτερογενές. Διότι η κύρια αιτία και ο πυρήνας των δικών μας συμβάντων, που είχαν ως αφορμή τον βάρβαρο φόνο του νεαρού μαθητή, ήταν (όπως την προσδιόρισε ο Θ.Δ. Παπαγγελής στο «Βήμα» της 14ης Δεκεμβρίου) η έξοδος αυτού που ονομάζουμε σήμερα πανεπιστημιακό άσυλο στους δρόμους. Είναι ακριβώς το γεγονός ότι το «άσυλο» βγήκε στους δρόμους εκείνο που καθιστά λανθασμένο τον χαρακτηρισμό εξέγερση για τα συμβάντα του Δεκεμβρίου και που μαγαρίζει τις δίκαιες εκδηλώσεις οργής των νέων για την άθλια ηθική κατάσταση της χώρας μας, με τον ίδιο τρόπο που ο φόνος του νεαρού μαθητή αμαυρώνει την εικόνα της αστυνομίας. Σε αυτόν τον βαθμό παρακμής έχουμε φτάσει: να μην μπορούμε να κάνουμε ούτε μια πραγματική κοινωνική εξέγερση. Διότι πώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί εξέγερση η διάχυση στην πόλη της ωμής βίας μερικών εκατοντάδων ανθρώπων, κουκουλοφόρων και μη, που συστεγάζονται στο πανεπιστημιακό «άσυλο», την οποία κανείς από τους αρμόδιους δεν τολμά να αντιμετωπίσει: ούτε η πολιτεία (η εκάστοτε κυβέρνηση και αντιπολίτευση, και, ως εκ τούτου, η αστυνομία) ούτε οι πανεπιστημιακοί (διδάσκοντες και φοιτητές). Το παράλογο δεν βρίσκεται τόσο στο γεγονός ότι οι χούλιγκαν, οι οποίοι εσφαλμένα αποκαλούνται αντιεξουσιαστές και οι οποίοι έχουν καταλύσει κάθε έννοια πανεπιστημιακού ασύλου προκαλώντας κάθε τόσο ανυπολόγιστες καταστροφές, έχουν επιβάλει στον πανεπιστήμιο, και όχι μόνο σε αυτό, τη φασιστική εξουσία τους. Βρίσκεται κυρίως στα φαιδρά επιχειρήματα με τα οποία οι εν λόγω αρμόδιοι προσπαθούν να αποφύγουν την εφαρμογή του νόμου για το άσυλο, είτε χαρακτηρίζοντας κατάλυσή του τη νόμιμη, προς προστασία του, επέμβαση της αστυνομίας, είτε αναλισκόμενοι σε στρουθοκαμηλικές ανακοινώσεις: «Καταφέραμε να διαφυλάξουμε το άσυλο», δήλωνε ο πρύτανης του Πολυτεχνείου (22.12.2008) εν μέσω των ερειπίων και των καταστροφέων που ερείπωσαν το ίδρυμα. Ο προ μηνών νοσηλευθείς στο νοσοκομείο, από χτυπήματα ευγενών νέων που εισέβαλαν στο γραφείο του, πρύτανης του ΑΠΘ διαβεβαίωνε (11.12.2008) ότι η εφαρμογή του νόμου για το άσυλο είναι περιττή, γιατί «η πανεπιστη μιακή κοινότητα δεν έχει ανάγκη από τοποτηρητές» (λίγες ημέρες αργότερα το κτίριο της Φιλοσοφικής του θα γινόταν τόπος κρανίου). Οσο για τον πολιτικό κόσμο, η μεν ΝΔ υποκρίνεται ότι ζητεί την εφαρμογή του νόμου (στο χέρι της είναι να την επιβάλει), το ΠαΣοΚ, που στην ιδέα της ενεργοποίησής του έκανε ως σήμερα ότι έδενε τα κορδόνια του, ρίχνει τώρα το μπαλάκι υποκριτικά στους ψοφοδεείς πανεπιστημιακούς, ενώ για τον κ. Αλαβάνο η τήρηση του νόμου «ισοδυναμεί με την είσοδο του τανκ στο Πολυτεχνείο» (sic).

Το αποκορύφωμα αυτού του θεάτρου σκιών ήταν η μετατροπή του κεντρικού κτιρίου του Πανεπιστημίου των Αθηνών σε καλύβα του Καραγκιόζη (18.12.2008), με το θέαμα των χειροπιασμένων καθηγητών του που περικύκλωναν τελετουργικά το κτίριο, ως ένα είδος συμβολικής προστατευτικής αλυσίδας (όπως δήλωνε σκηνοθετικώς ο τελικά μη παραιτηθείς πρύτανης), μιαν ώρα πριν το παρακείμενο κτίριο της Νομικής δεχτεί μιαν ακόμη εισβολή βανδάλων.

Τι είναι εκείνο που έχει οδηγήσει σε αυτήν την εθελοτυφλία; Γιατί, βέβαια, σε καμία χώρα της οικουμένης- ευνομούμενη ή μη - δεν υπάρχει μια τέτοια γελοιοποίηση της έννοιας του πανεπιστημιακού ασύλου· να θεωρείται παραβίασή του η επέμβαση της πολιτείας για την προστασία του. Αυτός ο παγκοσμίως καινοφανής παραλογισμός έχει μετατρέψει το πανεπιστημιακό άσυλο σε μια μαύρη τρύπα της δημοκρατίας μας· μια τρύπα που καταβροχθίζει κάθε προσπάθεια έλλογης σκέψης και που, διαχεόμενη στην πολιτεία, υπονομεύει τα αιτήματα μιας κοινωνικής εξέγερσης. Για όσους δεν παρασύρονται από εύκολους, και βολικούς κομματικά, συναισθηματισμούς, ο φόνος του Αλέξη Γρηγορόπουλου έχει τις ρίζες του στο σημερινό υποτιθέμενο πανεπιστημιακό άσυλο. Να είναι άραγε τυχαίο ότι αυτό που ονομάζουμε σήμερα «Εξάρχεια» βρίσκεται στην περιοχή του Πολυτεχνείου;

Καθώς οι αιτίες των παραλογισμών είναι ψυχολογικές και η μαύρη τρύπα για την οποία ομιλώ δεν εμφανίστηκε σήμερα ή χθες αλλά άρχισε να σχηματίζεται από την αρχή της μεταπολιτευτικής περιόδου, η μόνη αιτία της, που θα μπορούσε να προσδιορίσει κάποιος, θα πρέπει να ανάγεται στην εποχή της χούντας. Δεν μπορεί κάποιος να εξηγήσει την ανοχή σε αυτή την τραγική παρωδία ασύλου και στην άλογη βία που έχει αυτή εκθρέψει, παρά μόνο ως επιγέννημα της παθητικής στάσης του ελληνικού λαού απέναντι στην απριλιανή δικτατορία. Οι ενοχικές καταστάσεις οδηγούν συχνά σε άκρα αντίθετα από εκείνα τα οποία τις προκάλεσαν. Θα πρέπει να είναι οι τύψεις για την επταετή ανοχή της ανελευθερίας και της καταπίεσης εκείνο που οδήγησε σε αυτή τη μοιρολατρική αποδοχή της ασυδοσίας που εκπορεύεται από το πανεπιστημιακό «άσυλο», το οποίο έχει μεταβληθεί σε εστία σκότους που όλα δείχνουν ότι δεν υπάρχει το σθένος να εξαλειφθεί.΄΄

Αλήθειες

Από τη στήλη ΄΄Τα μάθατε τα νέα΄΄ της 16/1/2009 στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ:

΄΄Ξεκινώ in medias res, όπως θα έλεγε και ο υπουργός κ. Αρης Σπηλιωτόπουλος, με την ηλεκτρονική επιστολή που έστειλε τα ξημερώματα της Τετάρτης καθηγητής πρώτης βαθμίδας του Οικονομικού Πανεπιστημίου (τέως ΑΣΟΕΕ) σε φίλο του επίσης καθηγητή, ο οποίος έχει την τύχη να παρεπιδημεί στο Λονδίνο. Ο άνθρωπος έβραζε από τον θυμό του για τα όσα είχαν διαδραματισθεί στη γενική συνέλευση των καθηγητών της σχολής και του ήταν αδύνατο να κλείσει μάτι· οπότε εκτονώθηκε αφηγούμενος τα καθέκαστα της συνέλευσης στον φίλο του: «Χθες είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα γενική συνέλευση του Συλλόγου ΔΕΠ, στην οποία ο πρύτανης κυριολεκτικά μας επιτέθηκε, όταν θέσαμε ζητήματα εφαρμογής του νόμου και ζητήσαμε να κρατηθεί το πανεπιστήμιο ανοικτό ακόμα και αν αρνηθούν τα μέλη του ΔΕΠ να αναπληρώσουν τις χαμένες ώρες λόγω καταλήψεων. Μας είπε:

1) Οτι δεν έχουμε ιδέα από σύγχρονη ηγεσία (ενώ αυτός ξέρει!), η οποία συνίσταται στο να τα έχουμε καλά με τους φοιτητές.

2) Μας κατηγόρησε ότι δεν καταλαβαίνουμε τα δίκαια αιτήματα των φοιτητών.

3) Μας ζήτησε να βάλουμε στα προγράμματα σπουδών μαθήματα για δημοκρατία, κοινωνική ευαισθησία κτλ.

4) Μας απαγόρευσε να ασχοληθούμε με θέματα εφαρμογής του νόμου, αναπλήρωσης μαθημάτων κτλ., αλλά να ασχοληθούμε μόνο με τα στενώς νοούμενα συνδικαλιστικά ζητήματα.

Ολα αυτά ειπώθηκαν με αρκετά απαξιωτικό τρόπο, που έδειχνε ότι μόνο αυτός ήξερε τι πρέπει να γίνει. Αμέσως μετά το παραλήρημα αποχώρησε από τη συνέλευση και δεν κάθησε να ακούσει τον αντίλογο. Εμείς έχουμε μείνει όλοι κατάπληκτοι!

Επειτα έγινε συνέλευση των φοιτητών. Οι αναρχικοί άρχισαν να πετάνε γιαούρτια, με αποτέλεσμα η ΔΑΠ και η Πανσπουδαστική να φοβηθούν και να φύγουν. Παρέμεινε προς τιμήν της η ΠΑΣΠ, η οποία μάλιστα πήρε τη συνέλευση με ψήφους περίπου 650-250. Μετά από αυτό, οι αναρχικοί τούς άρχισαν στο ξύλο και τους πέταξαν έξω από τη σχολή».

(Το διαβάσατε, κορόιδα γονείς; Για αυτού του επιπέδου την ανωτάτη εκπαίδευση εσείς δουλεύατε σαν τα ζώα σε δύο δουλειές και πληρώνατε φροντιστήρια!)

Προσέξτε τώρα πού εντοπίζεται η ειρωνεία του θέματος. Ο πρύτανης του Οικονομικού κ. Γρηγόρης Πραστάκος, καθηγητής της Διοικητικής Επιστήμης, δεν είναι κανένας τυχαίος καθηγητάκος με μέτριες σπουδές, από εκείνους που μια νύχτα έπεσαν να κοιμηθούν ως βοηθοί και το πρωί είχαν ξυπνήσει καθηγητές. Εκανε όλες τις σπουδές του στο Columbia των ΗΠΑ (ένα από τα οκτώ κορυφαία αμερικανικά πανεπιστήμια του Ιvy League), όπου και εδίδαξε στη Μεταπτυχιακή Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων. Εδίδαξε επίσης στη φημισμένη σχολή Wharton του University of Ρennsylvania (ένα άλλο από τα οκτώ πανεπιστήμια του Ιvy League) και διετέλεσε επισκέπτης καθηγητής σε πλειάδα ευρωπαϊκών πανεπιστημίων πρώτης τάξεως.

Αυτός λοιπόν ο διακεκριμένος επιστήμονας παρουσιάστηκε στους συναδέλφους του ως ένας «πεφωτισμένος εκσυγχρονιστής κεντροδεξιός», που θα έκανε το Οικονομικό Πανεπιστήμιο να λειτουργεί ρολόι και εκλέχθηκε πρύτανης, κερδίζοντας και τις ψήφους σοβαρών συναδέλφων του με κεντροαριστερή πολιτική τοποθέτηση.Την περασμένη άνοιξη πήρε την πρωτοβουλία να εξαφανίσει τα ταμπλό, τα πανό και το σχετικό σκουπιδαριό που δίνουν στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο- σε κάθε ελληνικό πανεπιστήμιο- τη χαρακτηριστικά σιχαμερή όψη του. Αντιμετώπισε τέτοια επίθεση από τους παντοειδείς αγωνιστές υπέρ της «ελεύθερης διακίνησης των ιδεών», ώστε όχι μόνο τα επανέφερε, αλλά επέτρεψε να τοποθετηθούν ακόμη περισσότερα!

(Μπορεί κιόλας να έγραψε και εκατό φορές τη φράση «Δεν θα ξαναενοχλήσω την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών»- δεν είμαι βέβαιος επ΄ αυτού, χωρίς να το αποκλείω κιόλας...)

Δείτε τον τώρα πώς κατάντησε ένας τρομαγμένος όμηρος στα χέρια μιας φασιστικής μειοψηφίας...

Αντί οιουδήποτε περαιτέρω σχολίου στο παραπάνω θέμα, επαναλαμβάνω, επαυξημένη και βελτιωμένη, παλαιότερη πρότασή μου προς όσους αγωνίζονται για να προσφέρουν στα παιδιά τους το αγαθό της πανεπιστημιακής παιδείας.

Κόψτε αμέσως κάπνισμα, κάθε είδους ποτό εκτός από νερό της βρύσης και, γενικώς, κάθε καταναλωτική δαπάνη εκτός από τις απολύτως απαραίτητες. (Βεβαίως και το πολύ φαγητό! Ακόμη και το τρόλεϊ! Διότι έτσι θα διατηρηθείτε στα ίδια κιλά, οπότε θα μπορέσετε άνετα να βγάλετε τουλάχιστον μία δεκαπενταετία με ένα παντελόνι μπλουτζίν...)

Μαζέψτε φασούλι το φασούλι ό,τι μπορείτε, με τον σκοπό, αν το παιδί σας έχει έφεση στα γράμματα, να το στείλετε κατευθείαν στο εξωτερικό για σπουδές σε ένα σοβαρό πανεπιστήμιο. Προσπαθήστε να το στηρίξετε ψυχολογικά, ώστε να πεισθεί να παραμείνει στο εξωτερικό μετά το τέλος των σπουδών του και να σταδιοδρομήσει επαγγελματικά εκεί. Αν τα καταφέρετε και εσείς και εκείνο, τότε μπορείτε να ελπίζετε ότι μια μέρα θα σας πάρει μαζί του εκεί έξω και θα γλιτώσετε από τη μιζέρια της ωραιότερης χώρας του κόσμου, που, ως γνωστόν, κατοικείται από τους εξυπνότερους ανθρώπους στον κόσμο. Αμήν...΄΄

Κοινωνική παραζάλη

΄Ολα τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων ή μηνών, στην πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας μας, οδηγούν στο αναπόδραστο συμπέρασμα για το κύριο χαρακτηριστικό της Ελληνικής κοινωνίας : παντελής έλλειψη ψυχραιμίας, μέτρου και ατομικού ή συλλογικού πολιτισμού για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας.
΄Η είναι ΄΄γουρούνια΄΄ οι ΄΄μπάτσοι΄΄ που ένας απ΄ αυτούς ήταν υπαίτιος για τον τραγικό θάνατο ενός νέου ανθρώπου ή είναι καημένο το παλληκάρι, ο αστυφύλακας, που πυροβόλησαν στα Εξαρχεία, εν ώρα υπηρεσίας, κάποιοι. Μα όταν μία ολόκληρη κοινωνία ντοπάρεται από τους κάθε λογής, έξαλλους, διαμορφωτές της κοινής γνώμης εναντίον μίας ομάδας εργαζομένων, φυσικό είναι κάποια στιγμή, κάποιοι αυτόκλητοι ΄΄υπερασπιστές΄΄ και ΄΄εκφραστές΄΄ των δικαίων ολόκληρης της κοινωνίας (και μάλιστα της αυθαίρετης Ελληνικής κοινωνίας) να πυροβολήσουν για να σκοτώσουν. Εάν πρόκειται για προβοκάτσια τόσο το χειρότερο για τον πολιτικό και κοινωνικό πολιτισμό μας.
Εξάλλου, μόνο σε κοινωνίες απολίτιστες σαν τη δική μας θα μπορούσε ο μέσος, απλός πολίτης να δικαιώνει μία τρομοκρατική οργάνωση για δολοφονίες πλουσίων ή υψηλά ιστάμενων πολιτικών προσώπων ή ακόμη και αυτό το γεγονός της 11ης Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη με χιλιάδες νεκρούς που θεωρήθηκε ΄΄θεία δίκη΄΄ από τον μέσο ΄Ελληνα πολίτη.
΄Ολα αυτά έχουν σχέση με την κοινωνική παιδεία του πολίτη αυτής της χώρας και όχι με το σύστημα παιδείας που εφαρμόζει αυτή η χώρα. Το εφαρμοζόμενο σύστημα παιδείας είναι απόρροια των επιλογών των πολιτών για το ποιός αντιπροσωπεύει καλύτερα τις αναζητήσεις του, τα προβλήματά του, την ιδεολογία του. ΄Αρα θέλουν πολιτικούς οι οποίοι εφαρμόζουν ένα σύστημα παιδείας όπου κυριαρχεί το φροντιστήριο και η οικονομική αφαίμαξη τών οικογενειών, καθώς και το ψυχολογικό άλγος των πανελληνίων εξετάσεων.
Το ερώτημα είναι : σαν πολίτες επιθυμούμε κάτι διαφορετικό ή όλα είναι καλώς καμωμένα; Σαν πολίτες, πέραν του όποιου εκπαιδευτικού συστήματος, προσφέρουμε παιδεία στα παιδιά μας ή αναπαράγουμε την κλασσική νεοελληνική καρικατούρα του αεριτζή, του καταφερτζή, του αυθαίρετου που δεν κατανοεί τα όρια της δικής του ελευθερίας και του διπλανού του;
Η παροιμία ΄΄το ψάρι βρωμαει απ΄ το κεφάλι΄΄ εύκολα μπορεί ν΄ αντιστραφεί και να ισχύσει το αντίθετο. Αυτοί είμαστε και μας καθοδηγούν, με την ευρεία έννοια της λέξης, αυτοί που μας αξίζουν.
Θέλουμε τους ΄΄κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωση΄΄ να μας κυβερνούν γιατί μ΄ αυτούς αισθανόμαστε άνετα ενώ αυτοί που πρεσβεύουν κάτι καλύτερο, κάτι διαφορετικό, κάτι ξένο προς την νεολληνική καρικατούρα απορρίπτονται.