Κοινωνική παραζάλη

΄Ολα τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων ή μηνών, στην πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας μας, οδηγούν στο αναπόδραστο συμπέρασμα για το κύριο χαρακτηριστικό της Ελληνικής κοινωνίας : παντελής έλλειψη ψυχραιμίας, μέτρου και ατομικού ή συλλογικού πολιτισμού για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας.
΄Η είναι ΄΄γουρούνια΄΄ οι ΄΄μπάτσοι΄΄ που ένας απ΄ αυτούς ήταν υπαίτιος για τον τραγικό θάνατο ενός νέου ανθρώπου ή είναι καημένο το παλληκάρι, ο αστυφύλακας, που πυροβόλησαν στα Εξαρχεία, εν ώρα υπηρεσίας, κάποιοι. Μα όταν μία ολόκληρη κοινωνία ντοπάρεται από τους κάθε λογής, έξαλλους, διαμορφωτές της κοινής γνώμης εναντίον μίας ομάδας εργαζομένων, φυσικό είναι κάποια στιγμή, κάποιοι αυτόκλητοι ΄΄υπερασπιστές΄΄ και ΄΄εκφραστές΄΄ των δικαίων ολόκληρης της κοινωνίας (και μάλιστα της αυθαίρετης Ελληνικής κοινωνίας) να πυροβολήσουν για να σκοτώσουν. Εάν πρόκειται για προβοκάτσια τόσο το χειρότερο για τον πολιτικό και κοινωνικό πολιτισμό μας.
Εξάλλου, μόνο σε κοινωνίες απολίτιστες σαν τη δική μας θα μπορούσε ο μέσος, απλός πολίτης να δικαιώνει μία τρομοκρατική οργάνωση για δολοφονίες πλουσίων ή υψηλά ιστάμενων πολιτικών προσώπων ή ακόμη και αυτό το γεγονός της 11ης Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη με χιλιάδες νεκρούς που θεωρήθηκε ΄΄θεία δίκη΄΄ από τον μέσο ΄Ελληνα πολίτη.
΄Ολα αυτά έχουν σχέση με την κοινωνική παιδεία του πολίτη αυτής της χώρας και όχι με το σύστημα παιδείας που εφαρμόζει αυτή η χώρα. Το εφαρμοζόμενο σύστημα παιδείας είναι απόρροια των επιλογών των πολιτών για το ποιός αντιπροσωπεύει καλύτερα τις αναζητήσεις του, τα προβλήματά του, την ιδεολογία του. ΄Αρα θέλουν πολιτικούς οι οποίοι εφαρμόζουν ένα σύστημα παιδείας όπου κυριαρχεί το φροντιστήριο και η οικονομική αφαίμαξη τών οικογενειών, καθώς και το ψυχολογικό άλγος των πανελληνίων εξετάσεων.
Το ερώτημα είναι : σαν πολίτες επιθυμούμε κάτι διαφορετικό ή όλα είναι καλώς καμωμένα; Σαν πολίτες, πέραν του όποιου εκπαιδευτικού συστήματος, προσφέρουμε παιδεία στα παιδιά μας ή αναπαράγουμε την κλασσική νεοελληνική καρικατούρα του αεριτζή, του καταφερτζή, του αυθαίρετου που δεν κατανοεί τα όρια της δικής του ελευθερίας και του διπλανού του;
Η παροιμία ΄΄το ψάρι βρωμαει απ΄ το κεφάλι΄΄ εύκολα μπορεί ν΄ αντιστραφεί και να ισχύσει το αντίθετο. Αυτοί είμαστε και μας καθοδηγούν, με την ευρεία έννοια της λέξης, αυτοί που μας αξίζουν.
Θέλουμε τους ΄΄κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωση΄΄ να μας κυβερνούν γιατί μ΄ αυτούς αισθανόμαστε άνετα ενώ αυτοί που πρεσβεύουν κάτι καλύτερο, κάτι διαφορετικό, κάτι ξένο προς την νεολληνική καρικατούρα απορρίπτονται.